Η τρύπια βάρκα είναι σχεδία (Χαίρε φίλτατε!) - "Η τρύπια συνείδηση είναι σχέδιο..."

Στα σχόλια του τελευταίου post προστέθηκε ένας μίνι διάλογος με κάποια -έστω- δυναμική... 2-3 αράδες που έχουν ενδιαφέρον, ίσως και λίγο φαιά ουσία. Τις παραθέτω εδώ και θα πρότεινα, όταν σταματήσετε να κλαίτε και ν'αυτομαστιγώνεστε για το αδικοχαμένο περιβάλλον, κάντε έναν κόπο και διαβάστε το...



Ο/Η Η τρυπια βαρκα ειναι σχεδια είπε...

1.
zaratustra, συγκινήθηκα ρε συ με το ποίημα, όπως και με τον αριστερο καβάλο στο τζην που έλεγες. γι' αυτό σου αφιέρωσα το προηγούμενο σεντόνι.
για το ποιημα δεν γράφω στα σχόλια εκεί, για να μη σου χαλάσω το ρεκόρ.

μ' αρέσει η θεματολογία σου σε αυτά τα δύο τελευταία postαρίσματα, τα οποία και μόνο διάβασα. Δηλ. και του ποιήματος.
Το ποίημα είναι αληθινό (μια που λέγαμε για αλήθειες). Να συμπεράνουμε ότι ό,τι είναι αληθινό δεν προκαλει σχόλια;
Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να πούμε τότε ότι η ποίηση -για να προκαλεί σχόλια, δηλ. αντιδράσεις- πρέπει να μετέχει του ψέμματος; Έστω κατά το ύφος;

2.
αντιγράφω την κριτική που σου είχα κάποτε υποσχεθεί, το κριτικό σχόλιο γι' αυτό το συγκεκριμένο ποίημα.
είχε ως εξής:
"Αυτό, αν παραβλέψεις την λίγο κοινότοπη τεχνική ανάπτυξης (όταν, όταν, αν), είναι ένα καλό ποίημα. Έχει θέμα και δη πραγματικό. Και οφείλουμε ως κοινό να κάτσουμε να σ' ακούσουμε."
Αυτά έγραφα τότε, και ας τα πάρει το ποτάμι...
Τα λέμε!
25 Οκτώβριος 2007 2:18 μμ

---------
Ο/Η Zaratustra είπε...

"η τρύπια βάρκα είναι σχεδία" ---> Σ'ευχαριστώ πολύ αδερφέ για τα σχόλιά σου!!! Και το "σεντονάκι" βάζει κάποια πράγματα στη θέση τους, αλλά και οι κριτικές στα ποιήματά μου μ'ενδιαφέρουν πάρα πολύ!
Όσο για το ρεκόρ μου φίλτατε
(0 σχόλια, στο ποίημα), με πίκρα παρατηρώ ότι οι bloggers (που τόσο αγαπάει ο Αλαβάνος και οι ρουφιάνοι δημοσιοκάφροι...) δεν είναι τίποτα άλλο από την ίδια μερίδα "δεξιόβολων" ελληναράδων, απλά προσθέσαμε και την οικολογική συνείδηση... Είπες μεγάλη κουβέντα και με συγκίνησες, ότι το ποίημα είναι αληθινό. Μου έδωσες ήδη το "νόμπελ" που ήθελα! Και ταυτόχρονα βλέπουμε πως ό,τι είναι αληθινό είναι καταραμένο. Στον πολύ κόσμο, στους μπλογκερς, στους ψηφοφόρους, στους καταναλωτές, τους φοιτητές, τις μανάδες, τους μπαμπάδες... σε όλον τον κόσμο και σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, η Αλήθεια φαντάζει σιχαμερή. Η ζωή για όλους αυτούς, είναι μια κουράδα που τους έχουνε πείσει ότι ειναι γλυκάκι brownie και το τρώνε. Αν βρεθεί κάποιος και τους πει ότι δεν είναι γλυκό, αλλά κουράδα, υπάρχουν μόνο δύο επιλογές γι'αυτούς. Ή να το πιστέψουν και να σιχαθούν τη ζωή τους ή να καταστρέψουν αυτόν που το είπε.
Δυστυχώς, πρέπει να μιλάς με ψέματα για να σε ακούνε, ποτέ μην τους πεις ότι τρώνε σκατά... Σσσσσς...

28 Οκτώβριος 2007 10:16 πμ

Πάντα βολεύομαι ...από αριστερά... Ίσως φταίει το τζην...

Καλά, καλά. Το πήρα το μήνυμα. Δεν περνάει η ποίηση. Εγώ όμως θα το εκδώσω το δεύτερο, γιατί είμαι ξεροκέφαλος, και να σκάσετε...! Βέβαια ούτε η πολιτική περνάει, αλλά από ζώδια κι από δίαιτες "εν κατέχω"...

Η Αριστερά και οι κάπως ...πιο αριστερά

Όταν ο Μαρξ και ο Ένγκελς έγραφαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, θα είχαν ίσως φανταστεί ορισμένες παραλλαγές της Σοσιαλιστικής θεωρίας, που μπορεί να προέκυπταν στο μέλλον.

Η απέραντη οξυδέρκεια όμως που τους χαρακτήριζε, δε θα μπορούσε ποτέ να σταθεί αρκετή για να αντιληφθούν και να προβλέψουν το τεράστιο μέγεθος του παρονομαστή αυτής της κωμικοτραγικής διαίρεσης του Σοσιαλισμού. Της διαίρεσης που, ως γνωστόν, είναι το κυριότερο όπλο της εξουσίας και κατέστησε πέρα από τα όρια του γραφικού, κάθε αμφισβητησιακή θεωρία.

Εγωιστικές, ανούσιες και συναισθηματικές κατατμήσεις του στιλ: ΚΚΕ, ΜΛ-ΚΚΕ, ΚΚΕ-ΜΛ, ΣΥΝ... και άλλα «αριστερά» σχήματα σε μια κατεξοχήν απολιτική εποχή, δίνουν τη δική τους παράσταση στο θέατρο της δήθεν Δημοκρατίας. Νέοι χωρίς ιδανικά και ιδανικά χωρίς νέους, αιωρούνται ορφανά από κριτική σκέψη και διάθεση για την οποιαδήποτε αλλαγή. Βαρετοί περίπατοι με πανό αυτοαποκαλούνται «κοινωνικοί αγώνες», οι οποίοι ενίοτε «μολύνονται» από τις βίαιες παρεμβάσεις «γνωστών – άγνωστων» νέων, που στερούνται κι αυτοί με τη σειρά τους τον οποιονδήποτε ιδεολογικό στόχο και επιδίδονται σ’ένα ιδιότυπο «σπορ» αποφόρτισης των εφηβικών τους κόμπλεξ.


Και η ζωή συνεχίζεται...


Ύστερα από αυτήν τη λιλιπούτεια παρουσίαση ενός τμήματος της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας (κι εφόσον συμφωνούμε με αυτήν την παρουσίαση), αντιλαμβανόμαστε εύκολα πόσο κρετίνοι ή πόσο υποκριτές είναι όλοι αυτοί οι «ειδικοί», που κυκλοφορούν ανάμεσά μας κι εμφανίζονται ολημερίς στην τηλεόραση. Οι οποίοι, προσπαθούν κάθε φορά να μας αναλύσουν –ο καθείς από το πόστο του- τους λόγους που υπάρχουν κρούσματα βίας, εγκληματικότητα, ναρκωτικά, αναξιοπιστία στην πολιτική κι ένα σωρό άλλα συμπτώματα που προδίδουν μια βαριά άρρωστη κοινωνία.


Η αλήθεια λοιπόν, δεν βρίσκεται δεξιά ή αριστερά, αλλά ούτε και κάπου στη μέση, όπως συνηθίζουν να υποστηρίζουν οι ψυχραιμότεροι. Αλλά έξω απ’ όλα αυτά, καθώς αυτή η δημαγωγική νοοτροπία του κομματισμού είναι η θεαματική αντίληψη της πολιτικής. Δηλαδή κατά την αντίληψή μου, δεν πρόκειται για πολιτικές ιδέες, αλλά για ένα σύνολο καταναλωτικών προϊόντων που διατίθενται στην αγορά συνειδήσεων, για να προσφέρουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουμε εμείς.


Το ξέρω πως δεν εκφράζω κάτι καινούργιο, πως δε λανσάρω καμιά πρωτοποριακή ιδέα και δεν αποδεικνύω τίποτα με το κείμενο αυτό. Κάνω μια ουσιαστική διαπίστωση, η αξία της οποίας, βρίσκεται στον εντοπισμό –από τον ίδιο τον αναγνώστη- των επιχειρημάτων που την επαληθεύουν.

Απ' το μηδέν ως την Ύπαρξη...

Απ’ το Μηδέν Ως την Ύπαρξη...

Όταν στον κόσμο που ζεις
Δε γράφεις ιστορία
Όταν στον πόνο που νιώθεις
Δε χύνεις ένα δάκρυ

Αν το μηδέν ζητάς απ’ τη μητέρα σου
Δίχως να σκέφτεσαι σαν παιδάκι τρομαγμένο

Χωρίς ν’ ακούς τον κρότο του θανάτου
Δε θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις...

(Για τα παιδιά που θήλασαν τον πόλεμο...)


24/3/2003

Πνευματικό Στριπτήζ

Πάντα μου άρεσε το πνευματικό «στριπτήζ»… Με χαλαρώνει και μ’ απελευθερώνει.

Έτσι προέκυψε κι η ποίησή μου. Η οποία δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα τέτοιο ξεβράκωμα.

Τώρα τελευταία που πάχυνα, κατέληξα στο συμπέρασμα πως, τη στιγμή που θα δείχνεις ομορφότερος ντυμένος παρά γυμνός, έχεις αρχίσει ν’ αποκτάς πρόβλημα.

Η σωματική ομορφιά όμως έχει σαφή όρια. Με την πνευματική τί γίνεται; Υπήρξα πνευματικά όμορφος; Προκαλούσα με το πνευματικό μου «στριπτήζ» όμορφα αισθήματα, ερεθιστικά; Ή απλώς γελοιοποιούμουν και χαλάρωνα με μια μορφή εξαγνισμού;

Η ποίηση θέλει κότσια. Όμως τα κότσια, θέλουν να υπάρχουν για να επαληθεύονται. Δυστυχώς! Και ποιος χέζει την ποίηση και τα κότσια σου;

Άραγε ποιος τραγουδιστής, ηθοποιός ή showman θα συνέχιζε, αν οι θεατές χασμουριόνταν μονίμως;

Οι άνθρωποι σήμερα είναι υποχρεωμένοι να δείχνουν χαμογελαστοί κι αισιόδοξοι. Κι ίσως χρειαστεί σύντομα να υιοθετήσουν την πρακτική που περιγράφει ο Lautreamont στα «Άσματα του Μαλντορόρ». Να σκίσουν δηλαδή τα χείλη τους στο σχήμα του χαμόγελου. Όμως το αίμα θα πέσει προς τα κάτω, για ν’ αλλάξει την εντύπωση. Κι άλλη μια έκφραση φρίκης θα νικήσει το χαμόγελο.

Η αληθινή αγάπη κρύβεται στη μουσική. Όπου δύο ή περισσότερες φαινομενικά διαφορετικές μελωδίες ενώνονται. Κι αυτό που φτάνει –όχι μόνο στ’ αυτιά μας- αλλά σ’ ολόκληρο το σύμπαν, είναι η γλυκιά παραίσθηση πως τα πάντα έχουν σημασία…!

Το κλείνω.

Δε γράφω ποτέ πολλά.

Γιατί το λίγο κρασί είναι ευτυχία!

Το περισσότερο είν’ επανάσταση!

Το υπερβολικό όμως, είναι παρακμή…

Καλό Καλοκαίρι!!!

Ήμουν εντελώς κενός σαν άνθρωπος πριν ΤΗΝ γνωρίσω. Το μόνο πράγμα που μου έδινε χαρά ήταν να βλέπω τον Oλυμπιακό να χάνει.

Έχανε; ήμουν ευτυχισμένος. Κέρδιζε; Ήμουν δυστυχής. Άδειος. Τελείως άδειος από αληθινά συναισθήματα, αγάπη και ζωή.

Ήθελα να το αλλάξω αυτό. Δεν μπορούσα όμως. Κάθε φορά που ξεκόλλαγα, μετά από λίγο ξαναγύριζα στα ίδια.

Και ξαφνικά μπήκε ΕΚΕΙΝΗ στη ζωή μου. Ήταν μια οπτασία. Δεν είχα ξανανιώσει έτσι.

ΤΗΝ αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Η καρδιά μου γέμισε από τρυφερά συναισθήματα.

Επιτέλους, τώρα πια δε με ένοιαζε το ποδόσφαιρο.

Σκεφτόμουν μόνο ΕΚΕΙΝΗ.

Όταν με κοίταζε ένιωθα την καρδιά μου να φτερουγίζει.

Επιτέλους για πρώτη φορά στη ζωή μου ήμουν γεμάτος από πραγματικά συναισθήματα.

Ένιωσα την ανάγκη να γράψω ένα ποίημα για χάρη ΤΗΣ.

Πως θα μπορούσα όμως; Δεν είχα καμία σχέση με κάτι τέτοιο. Χμμμμμμ… Θα άφηνα την καρδιά μου να γράψει. Θα έκλεινα τα μάτια. Θα έπιανα το στυλό και η ψυχή θα οδηγούσε το χέρι μου.

Και η τρυφερή ψυχή μίλησε.

Αυθόρμητη και ελεύθερη.

Τίποτε πια δε θα με γύριζε πίσω:

«Βλέπω το σώμα σου που είναι κρίνο

Κι από τα μάτια σου το δάκρυ πίνω

Κι όλη η φύση ανθεί για μας

Γαμιέται ο θρύλος κι ο Πειραιάς…»

Η χώρα της Αλήθειας

Η Χώρα Της Αλήθειας.

Είμαι μόνος, σε μια απόκοσμη εικόνα.

Μια ήρεμη θάλασσα, ένας ήλιος που αργοσβήνει.

Για να βρω συντροφιά πηγαίνω στη χώρα της αλήθειας.

Μιας αλήθειας, που οι πολλοί αγνοούν

κι οι υπόλοιποι δεν θέλουν να θυμούνται.

Η χώρα της αλήθειας έχει ερημώσει.

Και τώρα πια όλοι είναι μόνοι.

Δεν πρόκειται να βρω κανέναν εκεί.

Έτσι θα πρέπει ένα ψέμα να βρω και για μένα.

Ένα ψέμα, για να σκεπάζει τη δυσωδία μιας φοβισμένης ζωής.
Της ζωής, που σαν καρτ ποστάλ μέσα στη φωτιά

τσακίζεται και ξεθωριάζει.

Από την ποιητική μου συλλογή "Κραυγές", 2003. Εκδόσεις Δωδώνη.

Παραλήρημα

Το παρακάτω κείμενο μου το έστειλε πριν μερικά χρόνια ένας οικογενειακός φίλος, 80χρονος μποέμ αμπελοφιλόσοφος από τη Σάμο.
Κείμενο απλό, που σε "κερδίζει" όμως με την "ιερή" οργή του. Στάθηκε η αιτία να ξενυχτήσω ένα βράδυ στο αστυνομικό τμήμα, (πριν 5-6 χρόνια, στα πλαίσια του "παιδομαζώματος" του (Μ)ΠΑ(Τ)ΣΟΚ) "καψονάκι" του αξιωματικού υπηρεσίας, για να με τρομάξει και να σταματήσω να διαδίδω ανατρεπτικές σκέψεις...


ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

Εμείς οι μεταμοντέρνοι σκλάβοι, οι σκλάβοι δηλ. που τους στέρησαν τη συνείδηση ότι είναι σκλάβοι, που τους έκλεψαν ακόμα και τη γλώσσα να επικοινωνήσουν την απόγνωσή τους, δουλεύοντας σαν πειθήνιες αγελάδες, τρώγοντας τα χημικά τους σκουπίδια. Παρανοούμε, μα κανείς μας δεν πεθαίνει γιατί ζούμε σα νεκροί, σε αντίθεση με τις αγελάδες που «τολμούν» να πεθαίνουν μην αντέχοντας την πρόστυχη μοίρα της ζωντανής μηχανής παραγωγής γάλακτος. Τις τρελές αγελάδες που δεν θα χαμογελούσαν ποτέ στα εγκαίνια του σφαγείου τους, σε αντίθεση με μας τους μισθωτούς που καμουφλάρουμε την καθημερινή μας ασφυξία, το πρωϊνό άρμεγμα της ενεργητικότητάς μας, πίσω από τη χαρωπή αποπληξία των στυλ και των ρόλων της επιβίωσης, καταναλώνοντας, τηλεφωνώντας, κάνοντας έρωτα, διασκεδάζοντας με τη μιζέρια μας. Ζώντας σαν τα ποντίκια στα κλουβιά, μα τα ποντίκια δεν έχουν ακόμα τηλεοράσεις που να τα μετατρέπουν σε ηλίθιους, άβουλους θεατές, για να ξεχνούν τα ποντικοφάρμακα και τις ποντικοπαγίδες και ν’ανέχονται τα πάντα σαν άνθρωποι, αγκομαχώντας σπαρακτικά 25 ώρες το 24ωρο.