Πάντα μου άρεσε το πνευματικό «στριπτήζ»… Με χαλαρώνει και μ’ απελευθερώνει.
Έτσι προέκυψε κι η ποίησή μου. Η οποία δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα τέτοιο ξεβράκωμα.
Τώρα τελευταία που πάχυνα, κατέληξα στο συμπέρασμα πως, τη στιγμή που θα δείχνεις ομορφότερος ντυμένος παρά γυμνός, έχεις αρχίσει ν’ αποκτάς πρόβλημα.
Η σωματική ομορφιά όμως έχει σαφή όρια. Με την πνευματική τί γίνεται; Υπήρξα πνευματικά όμορφος; Προκαλούσα με το πνευματικό μου «στριπτήζ» όμορφα αισθήματα, ερεθιστικά; Ή απλώς γελοιοποιούμουν και χαλάρωνα με μια μορφή εξαγνισμού;
Η ποίηση θέλει κότσια. Όμως τα κότσια, θέλουν να υπάρχουν για να επαληθεύονται. Δυστυχώς! Και ποιος χέζει την ποίηση και τα κότσια σου;
Άραγε ποιος τραγουδιστής, ηθοποιός ή showman θα συνέχιζε, αν οι θεατές χασμουριόνταν μονίμως;
Οι άνθρωποι σήμερα είναι υποχρεωμένοι να δείχνουν χαμογελαστοί κι αισιόδοξοι. Κι ίσως χρειαστεί σύντομα να υιοθετήσουν την πρακτική που περιγράφει ο Lautreamont στα «Άσματα του Μαλντορόρ». Να σκίσουν δηλαδή τα χείλη τους στο σχήμα του χαμόγελου. Όμως το αίμα θα πέσει προς τα κάτω, για ν’ αλλάξει την εντύπωση. Κι άλλη μια έκφραση φρίκης θα νικήσει το χαμόγελο.
Η αληθινή αγάπη κρύβεται στη μουσική. Όπου δύο ή περισσότερες φαινομενικά διαφορετικές μελωδίες ενώνονται. Κι αυτό που φτάνει –όχι μόνο στ’ αυτιά μας- αλλά σ’ ολόκληρο το σύμπαν, είναι η γλυκιά παραίσθηση πως τα πάντα έχουν σημασία…!
Το κλείνω.
Δε γράφω ποτέ πολλά.
Γιατί το λίγο κρασί είναι ευτυχία!
Το περισσότερο είν’ επανάσταση!
Το υπερβολικό όμως, είναι παρακμή…
