Μαρτυρία από τη ζωή του 21ου αιώνα

Μαρτυρία από τη ζωή του 21^ου αιώνα

Ξημέρωσε. Όλα τα πλάσματα της φύσης είχαν ξυπνήσει από νωρίς για ν’ απολαύσουν την ηλιόλουστη μέρα! Να τρέξουν, να πετάξουν, να παίξουν, ν’ αναζητήσουν τροφή, ν’ αναπαραχθούν. Όλα τους χαρούμενα! Εκτός από τον άνθρωπο.

Εκείνος ξύπνησε με ξυπνητήρι, ταχυπαλμία και μουδιασμένες αρθρώσεις. Ούτε κι εκείνος δε μπορούσε να υπολογίσει το πόσο νύσταζε.

Έβαλε μπροστά το αυτοκίνητο. Η μυρωδιά της κρύας μηχανής και του καυσαερίου ήταν και σήμερα εκεί για να τρυπώσει στη μύτη του.

Ο σταθμός του μετρό ήταν σχετικά κοντά, όμως τα νεύρα του ήταν αρκετά τεντωμένα –παρόλο που μόλις είχε ξυπνήσει- και δε μπορούσε ν’ ανεχτεί τα αυτοκίνητα που βρίσκονταν μπροστά του και του εμπόδιζαν το δρόμο. Ή έτσι ένιωθε…

Μέσα στο μετρό ένιωσε την πρώτη αναγούλα. Το στομάχι του μόλις είχε ξυπνήσει, φανερά ενοχλημένο απ’ την όλη φασαρία.

- «Βρε καλώς το! Καλημέρα!», είπε από μέσα του ευγενικά ο άνθρωπος, κάνοντας παράλληλα έναν «ξινό» μορφασμό, λες κι αυτό θα καταπράυνε την αναγούλα του ή θα «έσβηνε» λίγο τουλάχιστον την επιθυμία του να ξεράσει.

Ίσως να ήταν απαισιόδοξος και προκατειλημμένος, αλλά έβλεπε καθαρά πως θ’ ακολουθήσει άλλη μια κενή και κουραστική μέρα. Μια μέρα, που όταν θα ‘φευγε θα του άφηνε ως αμοιβή, μόνο επιπλέον χρόνο και φθορά στην ήδη επιβαρυμένη «καμπούρα» του.

Σε αντίθεση με όσα πίστευαν οι περισσότεροι, οι οποίοι τον συμβούλευαν να κυκλοφορεί σε πολλά νυχτερινά μέρη για να βρει επιτέλους καμιά γκόμενα, εκείνος πίστευε πως όλες οι γυναίκες κυκλοφορούν μόνο πρωί, στα λεωφορεία και στο μετρό, εφόσον όλες πλέον κάνουν καριέρα. Όπως υποστήριζε χαρακτηριστικά, οι γυναίκες ζουν με το τρίπτυχο: καριέρα – γυμναστήριο – ψυχίατρος. Μόνο ο ψυχίατρος μπορούσε να υποκατασταθεί με μαθήματα Kick-Boxing, εκτός από τις γυναίκες που κατείχαν θέσεις προϊστάμενου, οπότε δουλειά και ξέσπασμα συνδυάζονταν.

Προς επαλήθευση της πεποιθήσεώς του, το βαγόνι άρχισε να γεμίζει ασφυκτικά με καλοφτιαγμένες κοπέλες όλων των ηλικιών, χρωμάτων και λοιπών χαρακτηριστικών…

Για πόσο ακόμη θ’ άντεχε ο καταραμένος αυτοϊκανοποιούμενος προλετάριος;

«Όλα θα πάνε καλά! Αισιοδοξία πάνω απ’ όλα! Ας χαλαρώσω να διασκεδάσω λίγο τη διαδρομή. Χα! Πώς είναι έτσι αυτός; 100 κιλά μαντράχαλος με ροζ γραβατούλα… Εγώ φοράω μαύρη μπλούζα. Είμαι σίγουρα πιο άντρας! Χμμ… Δεν πειράζει μωρέ, ωραία θα είναι και σήμερα. Θα πάω στη δουλίτσα μου, θα φτιάξω το καφεδάκι μου, θα μιλήσω λίγο με τους γείτονες… Τέλεια! Αααχ!». Πήρε μια βαθιά ανάσα, έκλεισε τα μάτια και κοιμήθηκε όρθιος…

Η όμορφη μαυρομάλλα, με το κατάλευκο δερματάκι και τα γαλάζια μάτια που ‘χε σταμπάρει πριν, τώρα τον κοιτούσε κι αυτή και μάλιστα με νόημα… Χωρίς να το σκεφτεί, την πλησίασε και χαϊδεύοντας το πάνω χείλος της με τα δικά του χείλη, της έδωσε ένα χαρτάκι με το τηλέφωνό του. Εκείνη –θετικά ξαφνιασμένη- του χάρισε ένα υποσχόμενο χαμόγελο και κρατώντας το χαρτάκι σφιχτά, σα να ήταν πολύτιμος λίθος, το έβαλε προσεχτικά στην τσέπη της.

«ΓΚΛΙΝ-ΓΚΛΟΝ! ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ 2, ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΑΓ. ΑΝΤΩΝΙΟΣ. ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΡΑΜ». Ο άνθρωπος ξύπνησε απότομα ακούγοντας δυνατά το όνομα της στάσης που έπρεπε να κατέβει. Είχε αργήσει.

Η ομίχλη του μυαλού του δεν έλεγε να διαλυθεί, τουλάχιστον μέχρι να ‘ρθει σ’ επαφή με την κρύα και μολυσμένη ατμόσφαιρα της χειμωνιάτικης Αθήνας. Η καρδιά του τώρα χτύπαγε αδικαιολόγητα γρήγορα. Ήταν η στιγμή που ορκιζόταν πως πολύ σύντομα θα κόψει τελείως το ποτό…

Στη δουλειά του τίποτα δεν είχε αλλάξει. Όλα ήταν όπως κάθε μέρα…

- « Μα σας είπα κύριε Παπαδόπουλε. Αύριο θα είστε έτοιμος. Είχαμε καθυστέρηση, δε μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω».

- « Αύριο θα είναι έτοιμη και η μήνυση που θα σου κάνω, αγενέστατε κι ανεύθυνε νεαρέ! Θα σου δείξω εγώ, για να καταλάβεις ποιος είμαι!»

«ΓΚΛΙΝ-ΓΚΛΟΝ! ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ».

Με την πλάτη σε απόσταση «τελευταίας πνοής» στεκόταν μπροστά του μία μάλλον αιθέρια ύπαρξη, με μακριά καστανά, ίσια μαλλιά και διακριτικό άρωμα που το ερωτευόσουν για πολύ καιρό! Το παλτό που φορούσε, έκρυβε την πιθανότατα κομψή σιλουέτα της. Και τί δε θα ‘δινε για να τη δει από μπροστά! Ως εκ θαύματος, τη στιγμή που το σκέφτηκε, η καστανή ύπαρξη γύρισε προς αυτόν, χωρίς κάποιον προφανή λόγο. Τώρα μάλιστα! Στην άκρη του οπτικού του πεδίου (για να μην καρφωθεί και πολύ…) μπορούσε να διακρίνει τις άψογες γραμμές του προσώπου της, πλαισιωμένες από τα υπέροχα ίσια, με αφέλειες μαλλιά της! Τα γκριζοπράσινα μελαγχολικά μάτια της τον κοιτούσαν στ’ αλήθεια! Όχι όπως στο πρωινό όνειρο. Ήταν ξύπνιος! Ήταν σίγουρα ξύπνιος!

«ΓΚΛΙΝ-ΓΚΛΟΝ! ΚΑΤΕΧΑΚΗ. ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ, ΕΘΝ. ΑΜΥΝΑ».

Η γλυκιά καστανή παρουσία τον κοιτούσε ακόμη και πλέον ακολουθούσε αδίστακτα τα δικά του μάτια. Μάλλον είχαν καταρριφθεί οι περισσότερες αμφιβολίες.

«ΓΚΛΙΝ-ΓΚΛΟΝ! ΕΘΝ. ΑΜΥΝΑ».

Ο κόσμος έπρεπε να περάσει από εκεί που στεκόταν ο άνθρωπος. Έκανε στην άκρη και κοίταξε στα μάτια την κοπέλα, μέσω της αντανάκλασης στο τζάμι της πόρτας. Κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα διαπέρασε και τους δύο.

Η κοπέλα έπρεπε να κατέβει σ’ αυτήν τη στάση. Εκείνος έπρεπε να συνεχίσει. Συνέχισαν να κοιτάζονται απ’ το τζάμι της πόρτας. Ο ήχος που προμηνύει το άνοιγμα της πόρτας ακούστηκε σαν επιθανάτια κραυγή. Η κοπέλα τον κοίταξε με ύφος που έλεγε: «Είσαι κρετίνος! Αντίο!». Οι πόρτες άνοιξαν και η «καστανή ελπίδα» χανόταν με παγερό περπάτημα και σκυφτό κεφάλι.

Απ’ ό, τι φαίνεται δεν θα ‘κοβε σήμερα το ποτό…

Βασίλης Βάρκας

14/3/2007