Καλά, καλά. Το πήρα το μήνυμα. Δεν περνάει η ποίηση. Εγώ όμως θα το εκδώσω το δεύτερο, γιατί είμαι ξεροκέφαλος, και να σκάσετε...! Βέβαια ούτε η πολιτική περνάει, αλλά από ζώδια κι από δίαιτες "εν κατέχω"...
Η Αριστερά και οι κάπως ...πιο αριστερά
Όταν ο Μαρξ και ο Ένγκελς έγραφαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, θα είχαν ίσως φανταστεί ορισμένες παραλλαγές της Σοσιαλιστικής θεωρίας, που μπορεί να προέκυπταν στο μέλλον.
Η απέραντη οξυδέρκεια όμως που τους χαρακτήριζε, δε θα μπορούσε ποτέ να σταθεί αρκετή για να αντιληφθούν και να προβλέψουν το τεράστιο μέγεθος του παρονομαστή αυτής της κωμικοτραγικής διαίρεσης του Σοσιαλισμού. Της διαίρεσης που, ως γνωστόν, είναι το κυριότερο όπλο της εξουσίας και κατέστησε πέρα από τα όρια του γραφικού, κάθε αμφισβητησιακή θεωρία.
Εγωιστικές, ανούσιες και συναισθηματικές κατατμήσεις του στιλ: ΚΚΕ, ΜΛ-ΚΚΕ, ΚΚΕ-ΜΛ, ΣΥΝ... και άλλα «αριστερά» σχήματα σε μια κατεξοχήν απολιτική εποχή, δίνουν τη δική τους παράσταση στο θέατρο της δήθεν Δημοκρατίας. Νέοι χωρίς ιδανικά και ιδανικά χωρίς νέους, αιωρούνται ορφανά από κριτική σκέψη και διάθεση για την οποιαδήποτε αλλαγή. Βαρετοί περίπατοι με πανό αυτοαποκαλούνται «κοινωνικοί αγώνες», οι οποίοι ενίοτε «μολύνονται» από τις βίαιες παρεμβάσεις «γνωστών – άγνωστων» νέων, που στερούνται κι αυτοί με τη σειρά τους τον οποιονδήποτε ιδεολογικό στόχο και επιδίδονται σ’ένα ιδιότυπο «σπορ» αποφόρτισης των εφηβικών τους κόμπλεξ.
Και η ζωή συνεχίζεται...
Ύστερα από αυτήν τη λιλιπούτεια παρουσίαση ενός τμήματος της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας (κι εφόσον συμφωνούμε με αυτήν την παρουσίαση), αντιλαμβανόμαστε εύκολα πόσο κρετίνοι ή πόσο υποκριτές είναι όλοι αυτοί οι «ειδικοί», που κυκλοφορούν ανάμεσά μας κι εμφανίζονται ολημερίς στην τηλεόραση. Οι οποίοι, προσπαθούν κάθε φορά να μας αναλύσουν –ο καθείς από το πόστο του- τους λόγους που υπάρχουν κρούσματα βίας, εγκληματικότητα, ναρκωτικά, αναξιοπιστία στην πολιτική κι ένα σωρό άλλα συμπτώματα που προδίδουν μια βαριά άρρωστη κοινωνία.
Η αλήθεια λοιπόν, δεν βρίσκεται δεξιά ή αριστερά, αλλά ούτε και κάπου στη μέση, όπως συνηθίζουν να υποστηρίζουν οι ψυχραιμότεροι. Αλλά έξω απ’ όλα αυτά, καθώς αυτή η δημαγωγική νοοτροπία του κομματισμού είναι η θεαματική αντίληψη της πολιτικής. Δηλαδή κατά την αντίληψή μου, δεν πρόκειται για πολιτικές ιδέες, αλλά για ένα σύνολο καταναλωτικών προϊόντων που διατίθενται στην αγορά συνειδήσεων, για να προσφέρουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουμε εμείς.
Το ξέρω πως δεν εκφράζω κάτι καινούργιο, πως δε λανσάρω καμιά πρωτοποριακή ιδέα και δεν αποδεικνύω τίποτα με το κείμενο αυτό. Κάνω μια ουσιαστική διαπίστωση, η αξία της οποίας, βρίσκεται στον εντοπισμό –από τον ίδιο τον αναγνώστη- των επιχειρημάτων που την επαληθεύουν.
12 σχόλια:
θα ηθελα να βολευτω και εγω αριστερα αλλα το ''τζινακι'' με στενευει...
προς τα δεξια δεν το συζητω εκει το νουμερο ειναι ''too large''
ασε δεν βρισκω θεση...παλι ορθια θα την περασω!
Εγώ θα τη βγάλω ... ξάπλα και γυμνός μου φαίνεται!
"Έξω απ'όλα αυτά..." ξάπλα και γυμνοί, έτσι όπως θα μας αφήσουν στο τέλος αυτά τα κοράκια...
thanks για τα σχόλια σας!
“Η αλήθεια λοιπόν, δεν βρίσκεται δεξιά ή αριστερά, αλλά ούτε και κάπου στη μέση, όπως συνηθίζουν να υποστηρίζουν οι ψυχραιμότεροι. Αλλά έξω απ’ όλα αυτά”
Η αλήθεια δεν υπάρχει πουθενά. Ο άνθρωπος είναι ένα θνητό - ατελές ον, τις περισσότερες φορές παραδομένο στα πάθη του. Καπνίζει ενώ ξέρει ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο, πίνει ενώ ξέρει ότι το αλκοόλ προκαλεί κύρωση ήπατος, καίει τα δάση για μερικά Ευρό γνωρίζοντας ότι καταδικάζει σε πρόωρο θάνατο το πολυαγαπημένο του παιδί στο οποίου κατά τ' άλλα έχει αγοράσει την καλύτερη κούνια και ρουχαλάκια από τα Jumbo bebe. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι υπάρχει κάποια αλήθεια/τελειότητα στην κοινωνική-πολιτική οργάνωση είτε αυτή εκφράζεται μεσώ της κουτσουρεμένης σημερινής μας δημοκρατίας, είτε μέσο κάποιου κομμουνιστικού καθεστώτος, είτε μέσο αυτοοργάνωσης κλπ κλπ?
Ατομικά ο άνθρωπος μπορεί να πλησιάσει την τελειότητα. Κοινωνικά-πολιτικά, ως σύνθεση κακών, μέτριων και καλών μονάδων ΠΟΤΕ.
Χαίρε γιατρέ μου και σ'ευχαριστώ για το σχόλιο!
Η αλήθεια υπάρχει αδερφέ, απλώς είναι πολυπρισματική.
Από ένα ανθρωπολογικό/υπαρξιακό πρίσμα, ίσως έχεις δίκιο.
Αν το εξετάσουμε όμως πολιτικά, το σχόλιό σου, άνετα βγάζει
το συμπέρασμα ότι αφού ο άνθρωπος είναι ένα ατελές ον,
παραδομένο στα πάθη του, τότε η χούντα είναι το καλύτερο πολίτευμα.
Ένας ηγέτης/αυτοκράτορας που ελέγχει τα πάντα, να μας μαστιγώνει
για να δουλεύουμε, να παράγουμε - και όχι να καπνίζουμε, να πίνουμε
και να τρώμε δίχως να πλύνουμε τα χέρια μας και να κάνουμε το σταυρό μας.
Είναι διαφορετική συνεπώς μια ανθρωπολογική παρατήρηση, αποστειρωμένη
από πολιτικές, κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες, με μία πολιτική κριτική
και με τις προοπτικές οργάνωσής της.
Ο άνθρωπος δημιούργησε τις οργανωμένες κοινωνίες για ν'αντιμετωπίσει
τους φυσικούς κινδύνους, κι έφτασε -λόγω κάποιων επιτήδειων- στο σημείο
να δημιουργήσει μια δική του, τεχνητή αλλοτρίωση - χειρότερη από τη φυσική.
Και αυτό επιδιώκουν όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι. Να δημιουργήσουν τις
συνθήκες όπου οποιαδήποτε αλλοτρίωση θα μπορεί ν'αντιμετωπιστεί.
Βεβαίως κι ο μηδενισμός είναι μια φιλοσοφική άποψη, που την ασπάζομαι προσωπικά,
γιατί λατρεύω (όπως μαρτυρά και το nickname μου) το έργο του Νίτσε. Όμως,
αισθάνομαι και πολιτικό ον και θέλω να προσφέρω προς αυτήν την κατεύθυνση.
Αυτό που λέω είναι πως ό,τι αντιλαμβανόμαστε σήμερα ως πολιτική, δεν έχει
καμία σχέση με το ενδιαφέρον για τα κοινά, όπου είναι τελικά και ο όρος
της πολιτικής.
Ο άνθρωπος δεν είναι φύσιν "πολιτικό ον", όπως υποστήριζε
ο Αριστοτέλης, αλλά επιβάλεται να γίνει κάποια στιγμή, αν θέλει να διατηρεί
την αξιοπρέπειά του, όσες δεκαετίες διαρκεί η -μάταιη κατα τ'άλλα- ζωή του.
Ασφαλώς και υπάρχουν πολιτεύματα που είναι καλύτερα από άλλα ή και δυνατότητες βελτίωσης της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης. Απλά είναι η λέξη αλήθεια που χρησιμοποίησες και δεν μου κάθεται καλά ρε γαμώτο γιατί α) μου θυμίζει το ελεεινό σλόγκαν της ΚΝΕ “μαθαίνουμε την αλήθεια, αλλάζουμε τον κόσμο” που με κάνει και βγάζω σπυριά και β) γιατί τόσους αιώνες ζωής στη ΓΗ θα έπρεπε ήδη να την έχουμε πλησιάσει/προσεγγίσει περισσότερο.
μην ξεχνας και την θεϊκη ατακα των δημοσιογραφων "η μαχη των εντυπώσεων". Δυστυχως εκει παιζεται το παιχνίδι φιλε μου και οχι στην ουσία του θέματος...
Εγώ ήθελα να σου πω ότι έχω περίοδο και πονάω.
lee --> Δυστυχώς και γι' αυτό το φαινόμενο εμείς φταίμε, που αφήνουμε πολλές φορές τις εντυπώσεις να μας καθορίζουν την άποψη.
Satya --> Δεν ξέρω αν έχει πολιτικές προεκτάσεις το σχόλιό σου (ίσως αυτό που λέτε: "Έρχονται οι Ρώσσοι.."), πάντως σ'ευχαριστώ για την παρέμβαση!:D
Κουράγιο και θετικές σκέψεις! Πάνω σ'αυτό το θέμα μπορείς να σκέφτεσαι ότι δεν χρειάστηκε να πας στρατό... Είναι μια παρηγοριά...
Το να συζητάμε, αν υπάρχει μία, δύο, καμμία ή άπειρες αλήθειες είναι ένα ζήτημα θεωρητικό. Και μάλιστα, πρόκειται για θεωρία της θεωρίας ή της δυνατότητας γνώσης. Έχουμε μπει δηλ. σε χωράφια της καθαρής θεωρητικής φιλοσοφίας. Επειδή εκεί έχει πολύ σκάψιμο, και λίγο καρπό, προτείνω, αντί να σκάβουμε μέσα μας, να σκάβουμε γύρω μας.
Π.χ. όταν κάποιος λέει: "κοίτα, γι' αυτό και γι' αυτό το λόγο, νομίζω πως ισχύει ο νόμος της βαρύτητας" ή "κοίτα, γι' αυτό το λόγο, νομίζω πως πρέπει να αλλάξουμε τη νομοθεσία ή την κοινωνική οργάνωση προς τα εκεί", είναι νομίζω λάθος απάντηση τύπου: "κοίτα, ούτως ή άλλως δεν υπάρχει αλήθεια".
Βέβαια στην εποχή μας οι κοινωνικές αλήθειες και προβληματισμοί, όπως και οι πολιτικές ιδέες, κατέχονται και παράγονται -ή μάλλον αντίστροφα- από τους τεχνοκράτες. Οπότε η δική μας γνώση φαντάζει πολύ μικρή μπροστά τους. Ακόμα και για το περιβάλλον {{που αποτελεί πλέον κοινό πολιτικό τόπο συνάντησης τόσων ετερόκλη(/ι)των πολιτικών κατευθύνσεων}}, την αλήθεια τη μαθαίνουμε από την τ/ό με βάση μελέτες κλπ. Βλ. το "ασφαλιστικό" επίσης κλπ..
Όταν κάποιος κατ' επάγγελμα σου επισημαίνει τα προβλήματά σου (όπως ο γιατρός), τα οποία εσύ δεν είσαι σε θέση να γνωρίζεις, τότε ακόμη περισσότερο για την επίλυσή τους θα βασίζεσαι στον ίδιο άνθρωπο, δηλ. π.χ. στον τεχνοκράτη. Ειδικά αν πιέζεσαι από την προσωπική σου κατάσταση να προβείς σε επιλογή αλήθειας (π.χ. κάθε 4 έτη).
Γενικά, υπάρχουν πολλοί φορείς της αλήθειας, που μας πιέζουν να τους αποδεχθούμε μαζί με το περιεχόμενό τους, γεγονός που μας οδηγεί συχνά, είτε -αν πιεζόμαστε εκ των πραγμάτων να επιλέξουμε- σε μια πρόχειρη και πρόσκαιρη επιλογή, είτε -στην περίπτωση που δεν μας καίει να επιλέξουμε- στην άρνηση κάθε αλήθειας ή στο μέσο όρο των προτεινόμενων αληθειών, ώστε να σώσουμε το σύνηθες εγώ μας χωρίς να το παιδέψουμε.
Οπότε συμφωνώ Zaratustra ότι είμαστε καταναλωτές πολιτικών-προϊόντων και διαφημίσεων-πολιτικών-προϊόντων και ότι θα ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση να γίνουμε πολίτες-πολιτικοί, πολίτες που έρχονται σε επαφή με τα δημόσια προβλήματα, μαθαίνουν κοινωνικοπολιτικές αλήθειες, κατέχουν και παράγουν πολιτικές ιδέες.
Το κακό είναι όμως ότι ο βίος χωρίζεται σε δημόσιο και ιδιωτικό. Οπότε τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσεις στη ζωή σου δεν θα μπορείς να τα προβάλλεις μόνος σου, αλλά θα χρειάζεται ένας μεσίτης να τα δημοσιοποιήσει, να τα φέρει σε δημόσιο forum.
Το καλό είναι ότι στον ιδιωτικό μπορείς να βγάλεις το ψωμί σου, και ενίοτε φραντζόλα (όχι όλοι). Αλλά πάλι ο ιδιωτικός χωρίζεται σε παραγωγή και κατανάλωση, δηλαδή εγώ που σας γράφω είμαι διπλός.
1.
zaratustra, συγκινήθηκα ρε συ με το ποίημα, όπως και με τον αριστερο καβάλο στο τζην που έλεγες. γι' αυτό σου αφιέρωσα το προηγούμενο σεντόνι.
για το ποιημα δεν γράφω στα σχόλια εκεί, για να μη σου χαλάσω το ρεκόρ.
μ' αρέσει η θεματολογία σου σε αυτά τα δύο τελευταία postαρίσματα, τα οποία και μόνο διάβασα. Δηλ. και του ποιήματος.
Το ποίημα είναι αληθινό (μια που λέγαμε για αλήθειες). Να συμπεράνουμε ότι ό,τι είναι αληθινό δεν προκαλει σχόλια;
Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να πούμε τότε ότι η ποίηση -για να προκαλεί σχόλια, δηλ. αντιδράσεις- πρέπει να μετέχει του ψέμματος; Έστω κατά το ύφος;
2.
αντιγράφω την κριτική που σου είχα κάποτε υποσχεθεί, το κριτικό σχόλιο γι' αυτό το συγκεκριμένο ποίημα.
είχε ως εξής:
"Αυτό, αν παραβλέψεις την λίγο κοινότοπη τεχνική ανάπτυξης (όταν, όταν, αν), είναι ένα καλό ποίημα. Έχει θέμα και δη πραγματικό. Και οφείλουμε ως κοινό να κάτσουμε να σ' ακούσουμε."
Αυτά έγραφα τότε, και ας τα πάρει το ποτάμι...
Τα λέμε!
"η τρύπια βάρκα είναι σχεδία" ---> Σ'ευχαριστώ πολύ αδερφέ για τα σχόλιά σου!!! Και το "σεντονάκι" βάζει κάποια πράγματα στη θέση τους, αλλά και οι κριτικές στα ποιήματά μου μ'ενδιαφέρουν πάρα πολύ!
Όσο για το ρεκόρ μου φίλτατε
(0 σχόλια, στο ποίημα), με πίκρα παρατηρώ ότι οι bloggers (που τόσο αγαπάει ο Αλαβάνος και οι ρουφιάνοι δημοσιοκάφροι...) δεν είναι τίποτα άλλο από την ίδια μερίδα "δεξιόβολων" ελληναράδων, απλά προσθέσαμε και την οικολογική συνείδηση... Είπες μεγάλη κουβέντα και με συγκίνησες, ότι το ποίημα είναι αληθινό. Μου έδωσες ήδη το "νόμπελ" που ήθελα! Και ταυτόχρονα βλέπουμε πως ό,τι είναι αληθινό είναι καταραμένο. Στον πολύ κόσμο, στους μπλογκερς, στους ψηφοφόρους, στους καταναλωτές, τους φοιτητές, τις μανάδες, τους μπαμπάδες... σε όλον τον κόσμο και σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, η Αλήθεια φαντάζει σιχαμερή. Η ζωή για όλους αυτούς, είναι μια κουράδα που τους έχουνε πείσει ότι ειναι γλυκάκι brownie και το τρώνε. Αν βρεθεί κάποιος και τους πει ότι δεν είναι γλυκό, αλλά κουράδα, υπάρχουν μόνο δύο επιλογές γι'αυτούς. Ή να το πιστέψουν και να σιχαθούν τη ζωή τους ή να καταστρέψουν αυτόν που το είπε.
Δυστυχώς, πρέπει να μιλάς με ψέματα για να σε ακούνε, ποτέ μην τους πεις ότι τρώνε σκατά... Σσσσσς...
Δημοσίευση σχολίου