tag:blogger.com,1999:blog-17821422725316380422011-12-07T09:32:11.559+02:00Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-24127198999739260502011-08-14T02:32:00.004+03:002011-08-14T02:37:34.663+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Btjjp1o7ITY/TkcJskK9v0I/AAAAAAAAABs/vxkBMjq6AZU/s1600/Mizerastia%2B7-2011.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 215px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Btjjp1o7ITY/TkcJskK9v0I/AAAAAAAAABs/vxkBMjq6AZU/s320/Mizerastia%2B7-2011.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640487719533395778" border="0" /></a> <br />ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ!!! ΜΙΖΕΡΑΣΤΙΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ, 2011 <br /> <br /> <br /> <br />ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ: <br /> <br /><span style="font-weight:bold;">Υπάρχεις</span>; <br /> <br />Άραγε για σένα πού να ψάξω; <br />Την Κόλαση για να διαβούμε συντροφιά. <br />Βλέποντας μπροστά μου το κενό, <br />ποια να ‘σαι σκέφτομαι, υπάρχεις; <br />Σε ποιο σημείο του Χρόνου να κοιτάξω; <br /> <br />Αν κάποτε μπροστά μου εμφανιστείς, <br />φίλα με. <br />Γιατί μυαλό δε μου ‘μεινε, για να σε καταλάβω. <br />Μόνο προλογίζοντας την Επανάσταση αξίζει ο έρωτας. <br />Το ήξερες αυτό; <br />Από του κόσμου τη «θολούρα» μην ξεγελαστείς. <br /> <br />Δίνουμε μάχες για να νιώσουμε οτιδήποτε. <br />Σ’ αυτές τις μάχες πεθαίνουνε τα πάντα. <br />Μακάρι όλοι να κλαίγαν μ’ ένα ποίημα. <br />Σου ‘χει συμβεί ποτέ; <br />Τότε μπορεί να βρίσκεσαι οπουδήποτε… <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-2412719899973926050?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-16774316339169397302007-10-28T10:23:00.000+02:002007-10-28T10:36:16.829+02:00<span style="font-size:130%;">Στα σχόλια του τελευταίου post προστέθηκε ένας μίνι διάλογος με κάποια -έστω- δυναμική... 2-3 αράδες που έχουν ενδιαφέρον, ίσως και λίγο φαιά ουσία. Τις παραθέτω εδώ και θα πρότεινα, όταν σταματήσετε να κλαίτε και ν'αυτομαστιγώνεστε για το αδικοχαμένο περιβάλλον, κάντε έναν κόπο και διαβάστε το...<br /><br /><br /><br />Ο/Η Η τρυπια βαρκα ειναι σχεδια είπε...<br /><br />1.<br />zaratustra, συγκινήθηκα ρε συ με το ποίημα, όπως και με τον αριστερο καβάλο στο τζην που έλεγες. γι' αυτό σου αφιέρωσα το προηγούμενο σεντόνι.<br />για το ποιημα δεν γράφω στα σχόλια εκεί, για να μη σου χαλάσω το ρεκόρ.<br /><br />μ' αρέσει η θεματολογία σου σε αυτά τα δύο τελευταία postαρίσματα, τα οποία και μόνο διάβασα. Δηλ. και του ποιήματος.<br />Το ποίημα είναι αληθινό (μια που λέγαμε για αλήθειες). Να συμπεράνουμε ότι ό,τι είναι αληθινό δεν προκαλει σχόλια;<br />Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να πούμε τότε ότι η ποίηση -για να προκαλεί σχόλια, δηλ. αντιδράσεις- πρέπει να μετέχει του ψέμματος; Έστω κατά το ύφος;<br /><br />2.<br />αντιγράφω την κριτική που σου είχα κάποτε υποσχεθεί, το κριτικό σχόλιο γι' αυτό το συγκεκριμένο ποίημα.<br />είχε ως εξής:<br />"Αυτό, αν παραβλέψεις την λίγο κοινότοπη τεχνική ανάπτυξης (όταν, όταν, αν), είναι ένα καλό ποίημα. Έχει θέμα και δη πραγματικό. Και οφείλουμε ως κοινό να κάτσουμε να σ' ακούσουμε."<br />Αυτά έγραφα τότε, και ας τα πάρει το ποτάμι...<br />Τα λέμε!<br />25 Οκτώβριος 2007 2:18 μμ<br /><br />---------<br />Ο/Η Zaratustra είπε...<br /><br />"η τρύπια βάρκα είναι σχεδία" ---> Σ'ευχαριστώ πολύ αδερφέ για τα σχόλιά σου!!! Και το "σεντονάκι" βάζει κάποια πράγματα στη θέση τους, αλλά και οι κριτικές στα ποιήματά μου μ'ενδιαφέρουν πάρα πολύ!<br />Όσο για το ρεκόρ μου φίλτατε<br />(0 σχόλια, στο ποίημα), με πίκρα παρατηρώ ότι οι bloggers (που τόσο αγαπάει ο Αλαβάνος και οι ρουφιάνοι δημοσιοκάφροι...) δεν είναι τίποτα άλλο από την ίδια μερίδα "δεξιόβολων" ελληναράδων, απλά προσθέσαμε και την οικολογική συνείδηση... Είπες μεγάλη κουβέντα και με συγκίνησες, ότι το ποίημα είναι αληθινό. Μου έδωσες ήδη το "νόμπελ" που ήθελα! Και ταυτόχρονα βλέπουμε πως ό,τι είναι αληθινό είναι καταραμένο. Στον πολύ κόσμο, στους μπλογκερς, στους ψηφοφόρους, στους καταναλωτές, τους φοιτητές, τις μανάδες, τους μπαμπάδες... σε όλον τον κόσμο και σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, η Αλήθεια φαντάζει σιχαμερή. Η ζωή για όλους αυτούς, είναι μια κουράδα που τους έχουνε πείσει ότι ειναι γλυκάκι brownie και το τρώνε. Αν βρεθεί κάποιος και τους πει ότι δεν είναι γλυκό, αλλά κουράδα, υπάρχουν μόνο δύο επιλογές γι'αυτούς. Ή να το πιστέψουν και να σιχαθούν τη ζωή τους ή να καταστρέψουν αυτόν που το είπε.<br />Δυστυχώς, πρέπει να μιλάς με ψέματα για να σε ακούνε, ποτέ μην τους πεις ότι τρώνε σκατά... Σσσσσς...<br /><br />28 Οκτώβριος 2007 10:16 πμ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-1677431633916939730?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-56649324859572727972007-09-05T03:02:00.000+03:002007-09-05T03:17:20.559+03:00<span style="font-size:130%;">Καλά, καλά. Το πήρα το μήνυμα. Δεν περνάει η ποίηση. Εγώ όμως θα το εκδώσω το δεύτερο, γιατί είμαι ξεροκέφαλος, και να σκάσετε...! Βέβαια ούτε η πολιτική περνάει, αλλά από ζώδια κι από δίαιτες "εν κατέχω"...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Η Αριστερά και οι κάπως ...πιο αριστερά</span><br /><br />Όταν ο Μαρξ και ο Ένγκελς έγραφαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, θα είχαν ίσως φανταστεί ορισμένες παραλλαγές της Σοσιαλιστικής θεωρίας, που μπορεί να προέκυπταν στο μέλλον.<br><br />Η απέραντη οξυδέρκεια όμως που τους χαρακτήριζε, δε θα μπορούσε ποτέ να σταθεί αρκετή για να αντιληφθούν και να προβλέψουν το τεράστιο μέγεθος του παρονομαστή αυτής της κωμικοτραγικής διαίρεσης του Σοσιαλισμού. Της διαίρεσης που, ως γνωστόν, είναι το κυριότερο όπλο της εξουσίας και κατέστησε πέρα από τα όρια του γραφικού, κάθε αμφισβητησιακή θεωρία.<br><br />Εγωιστικές, ανούσιες και συναισθηματικές κατατμήσεις του στιλ: ΚΚΕ, ΜΛ-ΚΚΕ, ΚΚΕ-ΜΛ, ΣΥΝ... και άλλα «αριστερά» σχήματα σε μια κατεξοχήν απολιτική εποχή, δίνουν τη δική τους παράσταση στο θέατρο της δήθεν Δημοκρατίας. Νέοι χωρίς ιδανικά και ιδανικά χωρίς νέους, αιωρούνται ορφανά από κριτική σκέψη και διάθεση για την οποιαδήποτε αλλαγή. Βαρετοί περίπατοι με πανό αυτοαποκαλούνται «κοινωνικοί αγώνες», οι οποίοι ενίοτε «μολύνονται» από τις βίαιες παρεμβάσεις «γνωστών – άγνωστων» νέων, που στερούνται κι αυτοί με τη σειρά τους τον οποιονδήποτε ιδεολογικό στόχο και επιδίδονται σ’ένα ιδιότυπο «σπορ» αποφόρτισης των εφηβικών τους κόμπλεξ.<br><br /><br />Και η ζωή συνεχίζεται...<br /><br><br />Ύστερα από αυτήν τη λιλιπούτεια παρουσίαση ενός τμήματος της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας (κι εφόσον συμφωνούμε με αυτήν την παρουσίαση), αντιλαμβανόμαστε εύκολα πόσο κρετίνοι ή πόσο υποκριτές είναι όλοι αυτοί οι «ειδικοί», που κυκλοφορούν ανάμεσά μας κι εμφανίζονται ολημερίς στην τηλεόραση. Οι οποίοι, προσπαθούν κάθε φορά να μας αναλύσουν –ο καθείς από το πόστο του- τους λόγους που υπάρχουν κρούσματα βίας, εγκληματικότητα, ναρκωτικά, αναξιοπιστία στην πολιτική κι ένα σωρό άλλα συμπτώματα που προδίδουν μια βαριά άρρωστη κοινωνία.<br /><br><br />Η αλήθεια λοιπόν, δεν βρίσκεται δεξιά ή αριστερά, αλλά ούτε και κάπου στη μέση, όπως συνηθίζουν να υποστηρίζουν οι ψυχραιμότεροι. Αλλά έξω απ’ όλα αυτά, καθώς αυτή η δημαγωγική νοοτροπία του κομματισμού είναι η θεαματική αντίληψη της πολιτικής. Δηλαδή κατά την αντίληψή μου, δεν πρόκειται για πολιτικές ιδέες, αλλά για ένα σύνολο καταναλωτικών προϊόντων που διατίθενται στην αγορά συνειδήσεων, για να προσφέρουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουμε εμείς.<br /><br><br />Το ξέρω πως δεν εκφράζω κάτι καινούργιο, πως δε λανσάρω καμιά πρωτοποριακή ιδέα και δεν αποδεικνύω τίποτα με το κείμενο αυτό. Κάνω μια ουσιαστική διαπίστωση, η αξία της οποίας, βρίσκεται στον εντοπισμό –από τον ίδιο τον αναγνώστη- των επιχειρημάτων που την επαληθεύουν.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-5664932485957272797?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-62753290486577441612007-09-01T00:40:00.000+03:002007-09-01T00:41:40.129+03:00Απ’ το Μηδέν Ως την Ύπαρξη...<br /><br />Όταν στον κόσμο που ζεις<br />Δε γράφεις ιστορία<br />Όταν στον πόνο που νιώθεις<br />Δε χύνεις ένα δάκρυ<br /><br />Αν το μηδέν ζητάς απ’ τη μητέρα σου<br />Δίχως να σκέφτεσαι σαν παιδάκι τρομαγμένο<br /><br />Χωρίς ν’ ακούς τον κρότο του θανάτου<br />Δε θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις...<br /><br />(Για τα παιδιά που θήλασαν τον πόλεμο...)<br /><br /><br />24/3/2003<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-6275329048657744161?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-20124346231015988552007-08-21T23:09:00.000+03:002007-08-21T23:11:27.589+03:00<p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Πάντα μου άρεσε το πνευματικό «στριπτήζ»… Με χαλαρώνει και μ’ απελευθερώνει. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Έτσι προέκυψε κι η ποίησή μου. Η οποία δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα τέτοιο ξεβράκωμα.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Τώρα τελευταία που πάχυνα, κατέληξα στο συμπέρασμα πως, τη στιγμή που θα δείχνεις ομορφότερος ντυμένος παρά γυμνός, έχεις αρχίσει ν’ αποκτάς πρόβλημα.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Η σωματική ομορφιά όμως έχει σαφή όρια. Με την πνευματική τί γίνεται; Υπήρξα πνευματικά όμορφος; Προκαλούσα με το πνευματικό μου «στριπτήζ» όμορφα αισθήματα, ερεθιστικά; Ή απλώς γελοιοποιούμουν και χαλάρωνα με μια μορφή εξαγνισμού;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Η ποίηση θέλει κότσια. Όμως τα κότσια, θέλουν να υπάρχουν για να επαληθεύονται. Δυστυχώς! Και ποιος χέζει την ποίηση και τα κότσια σου;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Άραγε ποιος τραγουδιστής, ηθοποιός ή </span><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US">showman</span><span style="font-size: 14pt;"> θα συνέχιζε, αν οι θεατές χασμουριόνταν μονίμως;</span><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Οι άνθρωποι σήμερα είναι υποχρεωμένοι να δείχνουν χαμογελαστοί κι αισιόδοξοι. Κι ίσως χρειαστεί σύντομα να υιοθετήσουν την πρακτική που περιγράφει ο </span><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US">Lautreamont</span><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 14pt;"><span style=""> </span>στα «Άσματα του Μαλντορόρ». Να σκίσουν δηλαδή τα χείλη τους στο σχήμα του χαμόγελου. Όμως το αίμα θα πέσει προς τα κάτω, για ν’ αλλάξει την εντύπωση. Κι άλλη μια έκφραση φρίκης θα νικήσει το χαμόγελο.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Η αληθινή αγάπη κρύβεται στη μουσική. Όπου δύο ή περισσότερες φαινομενικά διαφορετικές μελωδίες ενώνονται. Κι αυτό που φτάνει –όχι μόνο στ’ αυτιά μας- αλλά σ’ ολόκληρο το σύμπαν, είναι η γλυκιά παραίσθηση πως τα πάντα έχουν σημασία…!</span><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Το κλείνω.</span><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Δε γράφω ποτέ πολλά.</span><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Γιατί το λίγο κρασί είναι ευτυχία!</span><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Το περισσότερο είν’ επανάσταση!</span><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size: 14pt;">Το υπερβολικό όμως, είναι παρακμή… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-2012434623101598855?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-63068900165711699942007-06-24T00:50:00.000+03:002007-06-24T00:58:13.724+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><b style=""><u><span style="font-size: 20pt;">Η Χώρα Της Αλήθειας.<o:p></o:p></span></u></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span><span style="font-size: 18pt;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">Είμαι μόνος, σε μια απόκοσμη εικόνα.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">Μια ήρεμη θάλασσα, ένας ήλιος που αργοσβήνει.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;"><o:p><br /> </o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">Για να βρω συντροφιά πηγαίνω στη χώρα της αλήθειας.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">Μιας αλήθειας, που οι πολλοί αγνοούν<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">κι οι υπόλοιποι δεν θέλουν να θυμούνται.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;"><o:p> <br /></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">Η χώρα της αλήθειας έχει ερημώσει.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">Και τώρα πια όλοι είναι μόνοι.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">Δεν πρόκειται να βρω κανέναν εκεί.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;"><o:p> <br /></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">Έτσι θα πρέπει ένα ψέμα να βρω και για μένα.<br /><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">Ένα ψέμα, για να σκεπάζει τη δυσωδία μιας φοβισμένης ζωής.<br /> Της ζωής, που σαν καρτ ποστάλ μέσα στη φωτιά<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 18pt;">τσακίζεται και ξεθωριάζει.<o:p></o:p></span></span></p> <span style="text-decoration: underline;"><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Από την ποιητική μου συλλογή "Κραυγές", 2003. Εκδόσεις Δωδώνη.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-6306890016571169994?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-77153953480420346302007-06-17T18:48:00.000+03:002007-06-17T19:41:49.035+03:00<span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;"> <span style="font-weight: bold;"> Το παρακάτω κείμενο μου το έστειλε πριν μερικά χρόνια ένας οικογενειακός φίλος, 80χρονος μποέμ αμπελοφιλόσοφος από τη Σάμο.<br /> Κείμενο απλό, που σε "κερδίζει" όμως με την "ιερή" οργή του. Στάθηκε η αιτία να ξενυχτήσω ένα βράδυ στο αστυνομικό τμήμα, (πριν 5-6 χρόνια, στα πλαίσια του "παιδομαζώματος" του (Μ)ΠΑ(Τ)ΣΟΚ) "καψονάκι" του αξιωματικού υπηρεσίας, για να με τρομάξει και να σταματήσω να διαδίδω ανατρεπτικές σκέψεις... </span><br /></span></span><span style="font-size:130%;"><br /><br />ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ<br /><br /></span> <span style="font-style: italic;font-size:130%;" > Εμείς οι μεταμοντέρνοι σκλάβοι, οι σκλάβοι δηλ. που τους στέρησαν τη συνείδηση ότι είναι σκλάβοι, που τους έκλεψαν ακόμα και τη γλώσσα να επικοινωνήσουν την απόγνωσή τους, δουλεύοντας σαν πειθήνιες αγελάδες, τρώγοντας τα χημικά τους σκουπίδια. Παρανοούμε, μα κανείς μας δεν πεθαίνει γιατί ζούμε σα νεκροί, σε αντίθεση με τις αγελάδες που «τολμούν» να πεθαίνουν μην αντέχοντας την πρόστυχη μοίρα της ζωντανής μηχανής παραγωγής γάλακτος. Τις τρελές αγελάδες που δεν θα χαμογελούσαν ποτέ στα εγκαίνια του σφαγείου τους, σε αντίθεση με μας τους μισθωτούς που καμουφλάρουμε την καθημερινή μας ασφυξία, το πρωϊνό άρμεγμα της ενεργητικότητάς μας, πίσω από τη χαρωπή αποπληξία των στυλ και των ρόλων της επιβίωσης, καταναλώνοντας, τηλεφωνώντας, κάνοντας έρωτα, διασκεδάζοντας με τη μιζέρια μας. Ζώντας σαν τα ποντίκια στα κλουβιά, μα τα ποντίκια δεν έχουν ακόμα τηλεοράσεις που να τα μετατρέπουν σε ηλίθιους, άβουλους θεατές, για να ξεχνούν τα ποντικοφάρμακα και τις ποντικοπαγίδες και ν’ανέχονται τα πάντα σαν άνθρωποι, αγκομαχώντας σπαρακτικά 25 ώρες το 24ωρο.<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-7715395348042034630?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-28208248484745653802007-06-12T01:23:00.000+03:002007-06-12T01:30:13.464+03:00Ένα ακόμη (καθόλου καλοκαιρινό...) ποίημα από τη συλλογή μου "Κραυγές", 2003.<br /><br /><br /><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4"><b style=""><u>Φοβισμένος «νεκρός».<o:p></o:p></u></b></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4"><o:p><br /></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Ας κάνω κι εγώ ένα παιδί.<o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Και να του μάθω να ζει με απειλές θανάτου.<o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4"><o:p><br /></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Να δίνει μάχες για μια «τζούρα» καθαρού αέρα.<o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Με «νεκρούς» να κάνει παρέα και να διασκεδάζει </font><font lang="EN-US" size="4"><o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">θολώνοντας το μυαλό του με αλκοόλ. <o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Γιατί μόνο θολή θα του φαίνεται ωραία η ζωή. </font><font lang="EN-US" size="4"><o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Κι ας μην το παραδέχεται.<o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4"><o:p><br /></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Σαν μουσική θα πρέπει να του ακούγεται ο κρότος μίας βόμβας,<br />για να μην αργοπεθαίνει μέρα με τη μέρα.<o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Να βαυκαλίζεται μιλώντας για καριέρα, <o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">για να πεθάνει ασήμαντος. </font><font lang="EN-US" size="4"><o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Σαν να ακύρωσε αναδρομικά τη γέννησή του.<o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4"><o:p><br /></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Ας κάνω κι εγώ ένα παιδί.<o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4">Ας χτίσω κι εγώ έναν τάφο ακόμη.<o:p></o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><font size="4"><o:p> </o:p></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><font size="4"><b style=""><i style=""><u><o:p><font style="text-decoration: none;"><br /></font></o:p></u></i></b></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><font size="4"><b style=""><i style=""><u>22-10-2002<o:p></o:p></u></i></b></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><font size="4"><b style=""><i style=""><u><o:p><font style="text-decoration: none;"><br /></font></o:p></u></i></b></font></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><b style=""><i style=""><u><font size="14"><font size="4">Βασίλης Βάρκας</font><o:p></o:p></font></u></i></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-2820824848474565380?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-51374978045139555662007-06-01T19:33:00.000+03:002007-06-01T22:35:32.927+03:00Για να πω την αλήθεια, μέχρι πριν λίγες μέρες δεν είχα ιδέα για την ιστορία της Αμαλίας και για το blog της, καθώς πρόσφατα έμαθα τί είναι επιτέλους αυτά τα blogs κι έφτιαξα ένα δικό μου. Δεν μπορώ να πω τίποτ' άλλο γι'αυτό, παρά μόνο ότι εκτός της αυτονόητης συγκίνησης και οργής, ένιωσα και λίγο συνένοχος αυτής της άγριας πραγματικότητας, καθώς και εγώ όπως και πολλοί από εμάς (για να μην πω όλοι) αντιλαμβάνομαι πολλές φορές την ύπαρξη αυτών των απαράδεκτων καταστάσεων, όπως την ύπαρξη των βουνών, των δέντρων, της θάλασσας κλπ. Δηλαδή ως αυθύπαρκτα, αυτονόητα και αδιαμφισβήτητα φαινόμενα που κανείς δεν ασχολείται, δεν μπορεί και δεν θέλει να τ' αλλάξει.<br /> Το λιγότερο που μπορώ να κάνω λοιπόν αυτή τη στιγμή, για να ξεκινήσω και ν'ανατρέψω αυτήν την αντίληψη, είναι να αναρτήσω το κείμενο διαμαρτυρίας που κυκλοφορεί σήμερα παντού, και να υποσχεθώ στον εαυτό μου ότι θα προσπαθήσω να του "γιατρέψω" τη θεαματική απάθεια που μας "εγκατέστησαν" στην ψυχή, οι βρωμιάρηδες των ΜΜΕ και όλοι όσοι εργάστηκαν για τη διαπαιδαγώγηση της υποτέλειας και της βλακείας.<br />Παραθέτω λοιπόν το κείμενο:<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"</span></span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»</span><br /><br />(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» </span><br /><br />(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)<br /><br />Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.<br /><br />Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.<br /><br />Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.<br /><br />Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση <a href="http://fakellaki.blogspot.com/">http://fakellaki.blogspot.com</a>, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»</span><br /><br />(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)<br /><br />Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»</span><br /><br />Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:<br /><br /> <span style="font-weight: bold;"> * ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ<br /><br /> * ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ<br /><br /> * ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ<br /><br /> * ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.<br /><br /> * ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ<br /><br /><br />ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.<br /><br />* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ<br /><br /> * ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ<br /> * ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ<br /><br />ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων </span><br /><br />(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").<br /><br /><br /><br /><a href="http://giatinamalia-blog.blogspot.com/">ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-5137497804513955566?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-68923398765421815902007-05-26T01:02:00.000+03:002007-05-26T10:36:02.937+03:00Όταν ο Τουρκαλάς φεουδάρχης "πηδούσε" τους ραγιάδες, τους παππούδες δηλαδή του σημερινού Νεοέλληνα (Ναι δυστυχώς greekoula, δεν είσαι απόγονος του Σωκράτη ή του Πλάτωνα ή του Πυθαγόρα κλπ...), είχε βάλει τους ποιμένες της Ορθοδοξίας να πείσουν τα "πρόβατά" τους ότι όλα αυτά που περνάνε είναι η τιμωρία του Θεού για τις αμαρτίες τους. Οπότε καλά θα κάνουνε να βγάλουν το σκασμό και να κάνουν και λίγη νηστεία παραπάνω, μπας και τους συγχωρήσει ο Μεγαλοδύναμος...<br /><br /> Σήμερα που ο Θεός έχει πεθάνει πια, αλλά η εκμετάλλευση ζει και βασιλεύει, ο καπιταλιστής πρέπει να βρει νέες απαντήσεις στο ερώτημα του απλού ανθρώπου: "Γιατί με πηδάτε ρε παιδιά;"<br /><br /> Τα πράγματα πλέον παίρνουν άλλη μορφή, και οι μορφές αλλάζουν όνομα. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο νόημα και υπόσταση σε κανένα αντικείμενο, πράξη ή σχέση. Έτσι το αναψυκτικό που πίνεις για να χωνέψεις και να δροσιστείς, στην ουσία του μπορεί να είναι ο νέος "Ιμπραήμ Πασάς" σε προσιτή συσκευασία...<br /><br /> Στο πλαίσιο του αποπροσανατολισμού από την ουσία και το αυθεντικό νόημα των πραγμάτων (για την άσκηση της εξουσίας φυσικά), όπως επί τουρκοκρατίας δεν έφταιγε κανείς -απλώς πλήρωναν απέναντι στο Θεό για τις αμαρτίες τους- έτσι κι ο σημερινός βοσκός (δηλαδή η τηλεόραση, για όσους δεν τα πιάνουν μόνοι τους...) έχει σαν στόχο να πείσει τον δυτικό σκλάβο ότι για τη σαπίλα του φταίει η ...κακή διατροφή! Με αφορμή αυτήν την Αμερικανικής προελεύσεως μισή αλήθεια => ολόκληρο ψέμα, παραθέτω το έργο μου - καταγγελία:<br />-Ωδή στην ιδεολογία της αποστείρωσης (Sweet home Alabama)-<br /><br /><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><span style="font-size:16;">Ωδή στην ιδεολογία της αποστείρωσης<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:16;">(Sweet home <st1:state st="on"><st1:place st="on">Alabama</st1:place></st1:state>)<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Φρούτα και λαχανικά να είναι η τροφή σου<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Για να μην έχεις προβλήματα, ούτε βουή στ’ αυτί σου...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Με βιταμίνες, άλατα, μέταλλα, ιχνοστοιχεία<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Ολημερίς εσύ να ζεις για να ‘χεις καλή υγεία.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Κι αν δε σε φθάνουν όλ’ αυτά και νιώθεις πείνα ακόμη<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Φάε ωμά λαχανικά, σίκαλη, σόγια, βρώμη.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Μάσαγε, πίνε, κατάπινε, χέζε και κατούρα<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Όλη η ζωή είναι εκεί, μην ψάχνεις για κουλτούρα.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Κι αν δεν πιστεύεις, πίστεψε! Και μη ερεύνα διόλου<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Γιατί η πολλή η έρευνα είναι κάλτσα διαβόλου.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;"><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Να είσαι βλάκας κι ηλίθιος, κρετίνος, χαχαμίκος<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style="font-size:16;">Για να ‘χεις «όργανο» θεριό, σε πάχος και σε μήκος...<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-6892339876542181590?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-21521559391524028762007-05-23T00:53:00.000+03:002007-05-27T17:08:36.150+03:00Πάμε να σοβαρευόμαστε σιγά σιγά και να "στοχαστούμε" με λίγη ποίηση από την ποιητική μου συλλογή "Κραυγές", 2003.<br /><br /><br /><p class="MsoNormal"><font size="4"><b style=""><i style="">Γαλάζιο Πέπλο<o:p></o:p></i></b></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style=""><o:p> </o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style="">Έχει ένα χρώμα ο ουρανός,<o:p></o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style="">για να του δίνει τέλος.<o:p></o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style="">Όταν τον αγκαλιάζουνε<o:p></o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style="">του ήλιου τα πλοκάμια.</i></font></p><p class="MsoNormal"><font size="4"><br><br /><i style=""><o:p></o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style=""><o:p> </o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style="">Χωρίς τιμές και τελετές,<o:p></o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style="">κάθε φευγάτη μέρα.<o:p></o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style="">Χάνει το χρώμα του.<o:p></o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style="">Σβήνει το φως του.</i></font></p><p class="MsoNormal"><font size="4"><br><br /><i style=""><o:p></o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style=""><o:p> </o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style="">Και φαίνεται άπειρος κι αυτός<o:p></o:p></i></font></p> <p class="MsoNormal"><font size="4"><i style="">…σαν την ανθρώπινη βλακεία.<br></i></font></p><p class="MsoNormal"><font size="4"><br></font><br /><i style=""><o:p></o:p></i></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-2152155939152402876?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-90937682640922791882007-04-29T19:14:00.000+03:002007-04-29T19:26:31.413+03:00<a href="http://www.flickr.com/photos/8031460@N03/476923429/" title="Photo Sharing"><img src="http://farm1.static.flickr.com/203/476923429_9b4436b462.jpg" width="500" height="268" alt="Vres to nustagmeno!" /></a><br /><br /><br />ΒΡΕΙΤΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΝΥΣΤΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ ΔΩΡΑ ! ! !<br /><br /><br />Υ.Γ. Απολογία: Λόγω ορισμένων τεχνικών δυσκολιών στην έκβαση της καθημερινότητας μου, αδυνατώ αυτή τη στιγμή ν' αναρτήσω κάποιο αξιοπρεπές post. Να' στε σίγουροι πως σε λίγο καιρό θα μπω δυναμικά στο χώρο με πιο αξιόλογες δημοσιεύσεις.<br />Ως τότε, ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΝΥΣΤΑΓΜΕΝΟ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-9093768264092279188?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-6435024425059800282007-04-21T01:16:00.000+03:002007-04-23T16:42:43.241+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><b style="">Μαρτυρία από τη ζωή του 21^ου αιώνα<o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Ξημέρωσε. Όλα τα πλάσματα της φύσης είχαν ξυπνήσει από νωρίς για ν’ απολαύσουν την ηλιόλουστη μέρα! Να τρέξουν, να πετάξουν, να παίξουν, ν’ αναζητήσουν τροφή, ν’ αναπαραχθούν. Όλα τους χαρούμενα! Εκτός από τον άνθρωπο. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Εκείνος ξύπνησε με ξυπνητήρι, ταχυπαλμία και μουδιασμένες αρθρώσεις. Ούτε κι εκείνος δε μπορούσε να υπολογίσει το πόσο νύσταζε.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Έβαλε μπροστά το αυτοκίνητο. Η μυρωδιά της κρύας μηχανής και του καυσαερίου ήταν και σήμερα εκεί για να τρυπώσει στη μύτη του.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Ο σταθμός του μετρό ήταν σχετικά κοντά, όμως τα νεύρα του ήταν αρκετά τεντωμένα –παρόλο που μόλις είχε ξυπνήσει- και δε μπορούσε ν’ ανεχτεί τα αυτοκίνητα που βρίσκονταν μπροστά του και του εμπόδιζαν το δρόμο. Ή έτσι ένιωθε…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Μέσα στο μετρό ένιωσε την πρώτη αναγούλα. Το στομάχι του μόλις είχε ξυπνήσει, φανερά ενοχλημένο απ’ την όλη φασαρία.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 44.25pt; text-indent: -26.25pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:100%;"><span style="">-<span style=";font-family:&quot;;" > </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:100%;">«Βρε καλώς το! Καλημέρα!», είπε από μέσα του ευγενικά ο άνθρωπος, κάνοντας παράλληλα έναν «ξινό» μορφασμό, λες κι αυτό θα καταπράυνε την αναγούλα του ή θα «έσβηνε» λίγο τουλάχιστον την επιθυμία του να ξεράσει.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Ίσως να ήταν απαισιόδοξος και προκατειλημμένος, αλλά έβλεπε καθαρά πως θ’ ακολουθήσει άλλη μια κενή και κουραστική μέρα. Μια μέρα, που όταν θα ‘φευγε θα του άφηνε ως αμοιβή, μόνο επιπλέον χρόνο και φθορά στην ήδη επιβαρυμένη «καμπούρα» του.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Σε αντίθεση με όσα πίστευαν οι περισσότεροι, οι οποίοι τον συμβούλευαν να κυκλοφορεί σε πολλά νυχτερινά μέρη για να βρει επιτέλους καμιά γκόμενα, εκείνος πίστευε πως όλες οι γυναίκες κυκλοφορούν μόνο πρωί, στα λεωφορεία και στο μετρό, εφόσον όλες πλέον κάνουν καριέρα. Όπως υποστήριζε χαρακτηριστικά, οι γυναίκες ζουν με το τρίπτυχο: καριέρα – γυμναστήριο – ψυχίατρος. Μόνο ο ψυχίατρος μπορούσε να υποκατασταθεί με μαθήματα </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Kick</span><span style="font-size:100%;">-</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Boxing</span><span style="font-size:100%;">, εκτός από τις γυναίκες που κατείχαν θέσεις προϊστάμενου, οπότε δουλειά και ξέσπασμα συνδυάζονταν.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Προς επαλήθευση της πεποιθήσεώς του, το βαγόνι άρχισε να γεμίζει ασφυκτικά με καλοφτιαγμένες κοπέλες όλων των ηλικιών, χρωμάτων και λοιπών χαρακτηριστικών…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Για πόσο ακόμη θ’ άντεχε ο καταραμένος αυτοϊκανοποιούμενος προλετάριος;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">«Όλα θα πάνε καλά! Αισιοδοξία πάνω απ’ όλα! Ας χαλαρώσω να διασκεδάσω λίγο τη διαδρομή. Χα! Πώς είναι έτσι αυτός; 100 κιλά μαντράχαλος με ροζ γραβατούλα… Εγώ φοράω μαύρη μπλούζα. Είμαι σίγουρα πιο άντρας! Χμμ… Δεν πειράζει μωρέ, ωραία θα είναι και σήμερα. Θα πάω στη δουλίτσα μου, θα φτιάξω το καφεδάκι μου, θα μιλήσω λίγο με τους γείτονες… Τέλεια! Αααχ!». Πήρε μια βαθιά ανάσα, έκλεισε τα μάτια και κοιμήθηκε όρθιος…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Η όμορφη μαυρομάλλα, με το κατάλευκο δερματάκι και τα γαλάζια μάτια που ‘χε σταμπάρει πριν, τώρα τον κοιτούσε κι αυτή και μάλιστα με νόημα… Χωρίς να το σκεφτεί, την πλησίασε και χαϊδεύοντας το πάνω χείλος της με τα δικά του χείλη, της έδωσε ένα χαρτάκι με το τηλέφωνό του. Εκείνη –θετικά ξαφνιασμένη- του χάρισε ένα υποσχόμενο χαμόγελο και κρατώντας το χαρτάκι σφιχτά, σα να ήταν πολύτιμος λίθος, το έβαλε προσεχτικά στην τσέπη της.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">«ΓΚΛΙΝ-ΓΚΛΟΝ! ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ 2, ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΑΓ. ΑΝΤΩΝΙΟΣ. ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΡΑΜ». Ο άνθρωπος ξύπνησε απότομα ακούγοντας δυνατά το όνομα της στάσης που έπρεπε να κατέβει. Είχε αργήσει.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Η ομίχλη του μυαλού του δεν έλεγε να διαλυθεί, τουλάχιστον μέχρι να ‘ρθει σ’ επαφή με την κρύα και μολυσμένη ατμόσφαιρα της χειμωνιάτικης Αθήνας. Η καρδιά του τώρα χτύπαγε αδικαιολόγητα γρήγορα. Ήταν η στιγμή που ορκιζόταν πως πολύ σύντομα θα κόψει τελείως το ποτό…</span></p><span style="font-size:100%;"><br /></span><p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Στη δουλειά του τίποτα δεν είχε αλλάξει. Όλα ήταν όπως κάθε μέρα…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 44.25pt; text-indent: -26.25pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:100%;"><span style="">-<span style=";font-family:&quot;;" > </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:100%;">« Μα σας είπα κύριε Παπαδόπουλε. Αύριο θα είστε έτοιμος. Είχαμε καθυστέρηση, δε μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 44.25pt; text-indent: -26.25pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-size:100%;"><span style="">-<span style=";font-family:&quot;;" > </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-size:100%;">« Αύριο θα είναι έτοιμη και η μήνυση που θα σου κάνω, αγενέστατε κι ανεύθυνε νεαρέ! Θα σου δείξω εγώ, για να καταλάβεις ποιος είμαι!»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">«ΓΚΛΙΝ-ΓΚΛΟΝ! ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Με την πλάτη σε απόσταση «τελευταίας πνοής» στεκόταν μπροστά του μία μάλλον αιθέρια ύπαρξη, με μακριά καστανά, ίσια μαλλιά και διακριτικό άρωμα που το ερωτευόσουν για πολύ καιρό! Το παλτό που φορούσε, έκρυβε την πιθανότατα κομψή σιλουέτα της. Και τί δε θα ‘δινε για να τη δει από μπροστά! Ως εκ θαύματος, τη στιγμή που το σκέφτηκε, η καστανή ύπαρξη γύρισε προς αυτόν, χωρίς κάποιον προφανή λόγο. Τώρα μάλιστα! Στην άκρη του οπτικού του πεδίου (για να μην καρφωθεί και πολύ…) μπορούσε να διακρίνει τις άψογες γραμμές του προσώπου της, πλαισιωμένες από τα υπέροχα ίσια, με αφέλειες μαλλιά της! Τα γκριζοπράσινα μελαγχολικά μάτια της τον κοιτούσαν στ’ αλήθεια! Όχι όπως στο πρωινό όνειρο. Ήταν ξύπνιος! Ήταν σίγουρα ξύπνιος!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">«ΓΚΛΙΝ-ΓΚΛΟΝ! ΚΑΤΕΧΑΚΗ. ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ, ΕΘΝ. ΑΜΥΝΑ».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Η γλυκιά καστανή παρουσία τον κοιτούσε ακόμη και πλέον ακολουθούσε αδίστακτα τα δικά του μάτια. Μάλλον είχαν καταρριφθεί οι περισσότερες αμφιβολίες.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">«ΓΚΛΙΝ-ΓΚΛΟΝ! ΕΘΝ. ΑΜΥΝΑ».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Ο κόσμος έπρεπε να περάσει από εκεί που στεκόταν ο άνθρωπος. Έκανε στην άκρη και κοίταξε στα μάτια την κοπέλα, μέσω της αντανάκλασης στο τζάμι της πόρτας. Κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα διαπέρασε και τους δύο.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Η κοπέλα έπρεπε να κατέβει σ’ αυτήν τη στάση. Εκείνος έπρεπε να συνεχίσει. Συνέχισαν να κοιτάζονται απ’ το τζάμι της πόρτας. Ο ήχος που προμηνύει το άνοιγμα της πόρτας ακούστηκε σαν επιθανάτια κραυγή. Η κοπέλα τον κοίταξε με ύφος που έλεγε: «Είσαι κρετίνος! Αντίο!». Οι πόρτες άνοιξαν και η «καστανή ελπίδα» χανόταν με παγερό περπάτημα και σκυφτό κεφάλι.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;">Απ’ ό, τι φαίνεται<span style=""> </span>δεν θα ‘κοβε σήμερα το ποτό…<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 18pt;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; text-indent: 18pt;" align="right"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><u>Βασίλης Βάρκας<o:p></o:p></u></i></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; text-indent: 18pt;" align="right"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><u>14/3/2007<o:p></o:p></u></i></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-643502442505980028?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1782142272531638042.post-53627036599372056732007-04-08T11:47:00.000+03:002007-04-08T12:36:22.947+03:00Σαν τρισκατάρατος που είμαι, κάθομαι Πασχαλιάτικα και γράφω στα blogs, αντί να ψήνω -με συνοδεία καραγκούνας- κανένα αθώο τετράποδο...<br /><br /><br />Και για εισαγωγή θα μου επιτρέψετε να σας αφιερώσω το εισαγωγικό ποίημα από "Τα άνθη του κακού" του Μπωντλαίρ, εκδόσεις <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">γράμματα </span>και σε μετάφραση του Γιώργου Σημηριώτη.<br /><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><span style="font-size:14;">Στον Αναγνώστη.</span></b><b><span lang="EN-US" style="font-size:14;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Η ανοησία, τ’ αμάρτημα, η απληστία κι η πλάνη<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">κυριεύουνε τη σκέψη μας και φθείρουν το κορμί μας·<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">κι ευχάριστα τις τύψεις μας θρέφουμε στην ψυχή μας,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">καθώς που θρέφουν πάνω τους τις ψείρες οι ζητιάνοι.</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Στα μετανιώματα άναντροι κι αμαρτωλοί ως την άκρια,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">ζητάμε πληρωμή ακριβή για κάθε μυστικό μας<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">και ξαναμπαίνουμε εύκολα στο βούρκο τον παλιό μας,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">θαρρώντας πως ξεπλένεται με τα δειλά μας δάκρυα.</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Πάνω απ’ το προσκεφάλι μας ο Σατανάς γερμένος,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">πάντα στα μάγια του Κακού το νου μας νανουρίζει·<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">την πιο ατσαλένια θέληση μεμιάς την εξατμίζει,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">αυτός ο μέγας χημικός, ο Τετραπερασμένος.</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Ο Διάολος, το νήμα αυτός κρατάει που μας κουνάει!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Τα πράματα τα βρομερά πιότερο τ’ αγαπάμε·<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">κι όλο και προς την Κόλαση κάθε στιγμή τραβάμε,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">με δίχως φρίκη, ανάμεσα στο σκότος που βρομάει.</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Σαν τον φτωχό ξεφαντωτή που πιπιλάει με ζάλη<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">μιας παλιάς πόρνης αγκαλιά, χιλιοβασανισμένη,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">κλεφτάτα αρπάζουμε κι εμείς καμιά ηδονή θλιμμένη,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">που τήνε ξεζουμίζουμε σαν σάπιο πορτοκάλι.</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Σαν ένα εκατομμύριο σκουλήκια, μυρμηγκώντας,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">μες στο μυαλό μας κραιπαλούν του Δαίμονα τα πλήθη,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">κι όταν ανάσα παίρνουμε, ο Θάνατος στα στήθη<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">σαν άυλος ποταμός κυλάει, σιωπηλά θρηνώντας.</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Αν το φαρμάκι κι η φωτιά κι η βία και το μαχαίρι<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">δεν έχουνε τα φανταχτά κεντίδια ακόμα κάνει<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">στο πρόστυχο της μοίρας και άθλιο καμβοπάνι,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">είναι που λείπει απ’ την ψυχή το θάρρος – κι απ’ το χέρι.</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Μα μες στις σκύλες, τους σκορπιούς, τα φίδια, τα τσακάλια,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">τους πάνθηρες, τους πίθηκους, τους γύπες, τα θηρία,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">που γρούζουν, σέρνονται, αλυχτούν κι ουρλιάζουν με μανία<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">μες στων παθών μας τ’ άτιμο κλουβί, προβαίνει αγάλια,</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">θεριό πιο βρόμικο, κακό, την ασκημιά να δείξει!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Κι αν δε σαλεύει κι ούτε ακούει κανένας το ουρλιαχτό του,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">όλη τη γης θα ρήμαζε, και στο χασμουρητό του<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">θα ‘θελε να κατάπινε τον κόσμο· αυτό ‘ναι η Πλήξη,</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">που, μ’ ένα δάκρυ αθέλητο στα μάτια της, κοιτάζεις,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">καθώς καπνίζει τον ουκά, κρεμάλες να στυλώνει.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">Και ξέρεις, αναγνώστη, αυτό το τέρας πώς δαγκώνει!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">- Ω αναγνώστη υποκριτή, αδέρφι, που μου μοιάζεις!</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""></span></p><p class="MsoNormal"><span style=""><br /></span></p> ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1782142272531638042-5362703659937205673?l=spectacle2006.blogspot.com' alt='' /></div>Zaratustrahttp://www.blogger.com/profile/08682610040567370184noreply@blogger.com1